Tabula rasa

 Μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι είναι όλα λευκά κι από πάνω τα σκεπάζει πέρα για πέρα ένας ουρανός στο χρώμα της σκουριάς.
 Αυτό το λευκό που σε ποτίζει με την ψευδαίσθηση ότι μπορούν όλα να αρχίσουν πάλι από την αρχή. Κι αυτή η σκουριά που επιμένει να σκάει τη σαπουνόφουσκα της προηγούμενης ψευδαίσθησης.


 Όλα ξεκινάνε με μια έξυπνη ατάκα, σαν παιχνίδι. Και τελειώνουν με ένα ψέμα. Μπορεί να έχουν προηγηθεί πολλά, αλλά αρκεί αυτό το ένα που θα κάνει το παιχνίδι να μοιάζει πια με αρρώστια. Κι αυτή η αρρώστια δεν παλεύεται γαμώτο. Γιατί δεν έχει συγκεκριμένη συνταγή αντιμετώπισης. Μπορεί να περιλαμβάνει πολύ μπινελίκι, αλκοόλ, τσιγάρα, σπασίματα, πέταμα διάφορων "τοξικών" αντικειμένων στα σκουπίδια, νυχτερινές βόλτες με το αυτοκίνητο και μουσική στη διαπασών, ατελείωτες ώρες μηδενικής εγκεφαλικής λειτουργίας, αποχή από (πρώην) κοινές δραστηριότητες, καινούρια ανοίγματα, κλπ, κλπ.   Αλλά μπορεί και όχι.


 Η θεραπεία είναι το πιο δύσκολο κομμάτι. Αν σου πετύχει όμως επιστρέφεις πάλι στο square 1, tabula rasa στα χέρια του επόμενου επιτήδειου...
Αν πάλι όχι....

Συγχρονίσου επιτέλους κοπελιά

Όλα είναι θέμα timing. Βέβαια παλιότερα έχω γράψει ότι όλα είναι έρωτας... Δεν το παίρνω πίσω. Γιατί στο φινάλε και ο έρωτας είναι θέμα timing.

Αν εγώ σε θέλω τώρα κι εσύ με θες μεθαύριο, πώς θα δέσει το γλυκό;

Ζω στιγμές video clip. Στέκομαι στη μέση ενός δρόμου. Κόσμος, αυτοκίνητα, όλα πάνε κι έρχονται. Κι εγώ απλά στέκομαι. Ζω, αισθάνομαι, αναπνέω, ανοιγοκλείνω τα μάτια μου σε slow motion. Πέρα από το σημείο που στέκομαι όλα κινούνται με ταχύτητες τρελές. Εγώ; Απλά στέκομαι. Αναπνέω. Ανοιγοκλείνω τα μάτια μου. Μάλλον περιμένω απλά να περάσεις.

If I lay here, if I just lay here, would you lie with me and just forget the world?

Have a good one :)

Γεια σου τσολιά μου!

Γεια σου κλασικέ Ελληνάρα! 

Σε σένα μιλάω, σε εσένα που πρέπει να σε πω μαλάκα για να γυρίσεις.

Σε εσένα που βλέπεις ειδήσεις για να μάθεις «τι γίνεται στον κόσμο» όταν δεν έχεις την ελάχιστη ευαισθησία να αντιμετωπίσεις  αυτά που συμβαίνουν έξω από την πόρτα σου.

Σε εσένα που πετάς την κάθε αηδία από το παράθυρό σου γιατί το αμάξι σου το θες καθαρό.

Σε εσένα που σπρώχνεις στις ουρές σε τράπεζες-εφορίες-ΙΚΑ κλπ και δε γύρισες να δώσεις τη σειρά σου μία φορά στην άλλη που της έχει φτάσει η κοιλιά στο στόμα.

Σε εσένα που όταν καθίσεις πίσω από τιμόνι πάντα βιάζεσαι και γκαζώνεις 10 μέτρα πριν τη διάβαση για να μη σου φάει ο πεζός 5 δευτερόλεπτα από την ηλίθια ύπαρξή σου.

Σε εσένα που η κόρνα έχει γίνει προέκταση του χεριού σου.

Σε εσένα που οδηγείς καλύτερα όταν έχεις πιει το Βόσπορο τον ίδιο, επειδή είσαι μάγκας.

Σε εσένα που είσαι τόσο ανεξάντλητα ευρηματικός που όταν ο κάδος απορριμάτων είναι γεμάτος εσύ θα πετάξεις τα σκουπίδια σου στον κάδο ανακύκλωσης. Και αν και αυτός είναι γεμάτος, θα τα αφήσεις απ’ έξω. Γιατί εκτός από το αμάξι σου θέλεις και το σπίτι σου καθαρό.

Σε εσένα που αφήνεις το στίγμα σου παντού, σε  βουνό και θάλασσα. Οι χίλιες-δυό αηδίες και τα αποτσίγαρα που μένουν πίσω σου είναι για να θυμίζουν ότι ήσουν κι εσύ εκεί.

Σε εσένα που η παρανομία σε τραβάει οπως τα σκατά τις μύγες. Θα περάσεις με κόκκινο, θα παραβιάσεις το stop,θα προσπεράσεις στη διπλή γραμμή, θα παρκάρεις πάνω σε θέση για ΑΜΕΑ, θα σβήσεις την κλήση γιατί έχεις μέσο (αλλά οι μπάτσοι είναι τα γουρούνια κι όχι εσύ), θα έχεις άλλες τιμές με απόδειξη και άλλες χωρίς, θα νοθεύσεις ποτά, θα ‘πειράξεις’ ταχογράφους, θα ‘πειράξεις’ ταξίμετρα, θα λαδώσεις στο ΚΤΕΟ (γιατί δεν έχει σημασία το σαράβαλο-χάρος, εσύ είσαι οδηγάρα)... «’Ολοι έτσι κάνουν» και είσαι καλυμμένος απέναντι στον εαυτό σου.

Σε εσένα που δε σε πειράζει που δεν έχεις δουλειά, αρκεί να πάρει το πρωτάθλημα η κάθε -άρα (Παοκάρα, Θρυλάρα, Αρειανάρα κλπ). Ας μην έχουμε να φάμε, αρκεί να μη φάμε γκολ.

Σε εσένα που πιστεύεις ότι ήθη και αξίες έχουν χαθεί, ότι ο κόσμος πάει από το κακό στο χειρότερο και πρέπει να αλλάξει.

Newsflash ζώο όρθιο: ο κόσμος είσαι ΕΣΥ

Καλά Χριστούγεννα σου είπα;

Καλά Χριστούγεννα μαλάκα.

°.˛*.˛.°★。˛°.★*
˛ °_██_*。*./ ♥ \ .˛* .˛.*.★* *★ 。* *˛°*
˛. (´• ̮•)*˛°*/.♫.♫\*˛.* ˛_Π_____. * ♥ ˛*★* * °*
.°( . • . ) ˛°./• '♫ ' \.˛*/______/~＼*. ˛*.。˛* ˛. *。 *°*
*(...'•'.. ) *˛╬╬╬╬╬˛°.｜田田 ｜門｜╬╬╬╬╬ ...

Ας το δούμε αλλιώς...

Ας πούμε ότι σε λένε Έλλη. Είσαι ωραία γκόμενα με τσαγανό και κουλτούρα ταυτόχρονα, αλλά κάνεις κακές παρέες.  Και χρόνια τώρα τραβιέσαι με δυο γκόμενους...Εναλλάξ...Σε φλερτάρουν πολλοί αλλά δε διαφέρουν πολύ από αυτούς τους δυο. Ας πούμε ότι τους γκόμενους τους λένε τον ένα Κώστα και τον άλλο Γιώργο.

Στην αρχή τα έχεις με τον έναν, σου κάνει κουτσουκέλες, σου λέει ψέμματα, σε εκμεταλλεύεται... Εμφανίζεται ο άλλος... Σου υπόσχεται ότι δεν θα σου κάνει όσα σου έκανε ο πρώτος, ότι δεν θα σε καταπιέσει, ότι θα σεβαστεί το δικαίωμα σου να συνεχίσεις τις σπουδές σου, να δουλέψεις... Με τα πολλά, παρατάς τον πρώτο και τα φτιάχνεις με τον δεύτερο... Πριν ακόμα περάσει η περίοδος με τα μέλια, αρχίζει κι αυτός τα ίδια. Αρχίζει να σε παραμελεί, να ξενοκοιτάει, να σου λέει ψέμματα....

Πάνω που απελπίζεσαι, επιστρέφει ο πρώτος. Μετανοιωμένος, να χτυπιέται στα πατώματα, να λέει πως έχει καταλάβει τα λάθη του, να ορκίζεται  ότι έχει αλλάξει και να σε ικετεύει να του δώσεις μια ευκαιρία ακόμα...Και σε τουμπάρει... Παρατάς τον άλλο και τρέχεις περιχαρής στην αγκαλιά του.... Μόνο που ξαναρχίζει τα ίδια και χειρότερα....

Έτσι από τον ένα στον άλλο περάσαν χρόνια. Και κάθε φορά που επέστρεφες  στον κάθε ένα από τους δύο τα πράγματα πήγαιναν από το κακό στο χειρότερο... Άρχισαν στη γειτονιά να σε αποκαλούν με ονόματα που σε έκαναν όταν περνάς να σκύβεις το κεφάλι...

Τώρα είσαι ακόμα με το Γιώργο...Και δεν είσαστε καλά μαζί... Έχεις διαπιστώσει ότι σε απατάει, ότι χρεώνει τις πιστωτικές σου χωρίς να το συζητάει μαζί σου και σε αφήνει να πληρώνεις εσύ τις δόσεις, ότι τα βράδια κάνει κάτι περίεργα τηλεφωνήματα και μιλάει χαμηλόφωνα.

Ας πούμε τώρα ότι εσύ, η Έλλη, έχεις καταλάβει ότι ο...καλός σου κανονίζει με κάποιους φίλους του να σε ...μοιραστεί μαζί τους...

Τι θα κάνεις;

-Αυτός είναι ο λόγος που με έβγαλε στο δρόμο, σε μια πιο εύπεπτη εκδοχή, για όσους αδυνατούν ακόμα να καταλάβουν το γιατί-

απ' το πρωί να μου γελάς

Game is -almost- Over

Ένα τραπέζι ανάμεσά μας και πάνω του σκόρπια λόγια. Για τον καιρό που γύρισε ξαφνικά, για τη δουλειά, για τα κακώς κείμενα, για τους άλλους... Και οι δυο με την πλάτη στον τοίχο κοιτώντας κάπου απέναντι, μέσα στα φύλλα της βουκαμβίλιας.
Σε κοιτώ στιγμές στιγμές που μιλάς. Μόνο σε κοιτώ κι ακούω. Και αυτό είναι αρκετό για να πυροδοτήσει τη φαντασία μου. Ύστερα οι τροχοί γυρίζουν μόνοι τους και στην οθόνη του μυαλού μου προβάλλονται ταινίες ολόκληρες.
11 μέρες έμειναν. Μόνο. Θα ‘θελα φεύγοντας να πάρω μαζί μου κάτι από εσένα. Ένα σημάδι. Ένα σημάδι μικρό, διακριτικό, όπως όλο αυτό το παιχνίδι αυτούς τους μήνες που πέρασαν. Αλλά πώς να στο ζητήσω; Και τι σημασία θα είχε αν σου το ζητούσα εγώ;
Εντάξει, είμαι κότα, το παραδέχομαι. Θέλω να το δεις χωρίς να είμαι εγώ αυτή που θα σου το δείξω. Θέλω να το μάθεις χωρίς να είμαι εγώ αυτή που θα σου το πω. Θέλω απλά να συμβεί χωρίς εγώ να έχω ‘ξεγυμνωθεί’.


Το ξέρω ότι θέλω πολλά αυτή τη στιγμή, και το σκύλο χορτάτο και την πίτα ολόκληρη. Ξέρω επίσης ότι σε 12 μέρες θα με βρίζω επειδή είμαι χέστης (το ‘χέστρα’ παραπέμπει αλλού...). Και τέλος ξέρω ότι τότε θα είναι κομμάτι αργά [για δάκρυα, Ηλέκτρα].


Το παραμύθι τέλειωσε κι αρχίζει η ζωή, που λέει κι ο Αλκίνοος. Να έβρισκα μόνο πώς διάολο μπήκα μέσα στο παραμύθι και ποια πόρτα πρέπει να περάσω για να γυρίσω πίσω στην πραγματικότητα...

Let me get it out

Η αλήθεια είναι ότι θέλω να γκρινιάξω. Να γκρινιάξω χωρίς να με διακόψει κανείς με φράσεις του τύπου " 'Αστα, κι εγώ μπλα μπλα μπλα...".
Ξέρεις, είναι εκείνες οι φάσεις που έχουν γυρίσει όλες οι στρόφιγγες κι έκλεισε αεροστεγώς ακόμα και το πιο μικρό παραθυράκι για να μην αφήσουν να περάσει μέσα ούτε ίχνος θετικής ενέργειας, ούτε μία θετική σκέψη. Εκείνες οι φάσεις που γύρω σου υπάρχουν κάγκελα. Κάγκελα ανάμεσα σε εσένα και τους θεατές ενός άθλιου τσίρκου.
Ένα ενοχλητικά πολύχρωμο και θορυβώδες πλήθος που περιεργάζεται το εγκλωβισμένο θηρίο. Και είναι κι αυτά το φλας. Κάθε φλας σαν τρύπημα καρφίτσας πάνω σε νευρική απόληξη.

Βρυχάσαι για να τους απομακρύνεις κι αυτοί ενθουσιάζονται ακόμα περισσότερο... Και να σου τα επιφωνήματα... Και να σου οι φωτογραφίες και τα φλας... Θέλεις να διαλύσεις τα κάγκελα, να ορμήξεις σε έναν από αυτούς να τον κατασπαράξεις, για να δουν οι υπόλοιποι μέχρι που μπορείς να φτάσεις... και να σε αφήσουν στην ησυχία σου.


Αντ' αυτού, πηδάς μέσα από πυρωμένα στεφάνια. Γιατί αυτό περιμένουν από εσένα. Γιατι έτσι...πρέπει (;)
Ας τους πάρει κάποιος από εδώ. 'Η ας πάρει εμένα.