Παρασκευή, 15 Ιανουαρίου 2010

reminiscing.... or something like it....




Αυτή η σελίδα ήταν κενή για πολύ καιρό. Αδικαιολόγητα. Γιατί έγιναν και γίνονται πολλά. Ίσως πιο πολλά απ’ όσα μπορεί να επεξεργαστεί ο εγκέφαλός μου. Αλλά δε λέω να βάλω μυαλό. Για να μη σκέφτομαι όσα δε θέλω, βρίσκω συνεχώς κάτι ακόμα για να με κρατάω απασχολημένη και, ει δυνατόν, αποστασιοποιημένη. Το αποτέλεσμα; Data overload. Η μνήμη δεν μπορεί να ανταποκριθεί κι εγώ σέρνομαι... Μήπως χρειάζομαι αναβάθμιση;


Μνήμη... Η δική μου μνήμη... Ανέκαθεν ελαττωματική... Επιλεκτική, αλλά στην πιό άχρηστη εκδοχή της. Από ένα μήλο, ας πούμε, κρατάει τις φλούδες και τα κουκούτσια. Η γεύση στο πέρασμα του χρόνου (που μπορεί να είναι μέρες, ώρες και καμιά φορά ακόμα και λεπτά) δεν έχει αφήσει ανάμνηση. Ναι, μήλο πρέπει να ήταν... Αλλά το έφαγα; Ή μόνο το καθάρισα; Ή μήπως το καθάρισε άλλος και εγώ από πίσω απλά συμμάζευα; ...Πάντως ήταν μήλο.
Δε θυμάμαι πόσα πλήρωσα, τι έγραφε η απόδειξη, αλλά μπορώ να σου πω με βεβαιότητα σε ποιά ΔΟΥ υπάγεται το κατάστημα που ψώνισα. –Μη ρωτήσεις όμως τι πήρα.
Ηλίθια μνήμη. Ένα μυαλό γεμάτο ηλίθιες πληροφορίες. Τόσο χρήσιμες σε ‘μένα, όσο ένα ποδήλατο σε ένα ψάρι... Χαριτωμένα βλακώδες, δε νομίζεις;

Γιατί τα έβαλα τώρα μαζί σου, δεν ξέρω. Ούτως ή άλλως δε με παίρνει. Η αλήθεια είναι ότι αν δεν ήσουν όπως είσαι, δεν θα μπορούσα να ξεκινάω τα ταξίδια μου κάθε φορά απαλλαγμένη από οτιδήποτε θα μπορούσε να με βαραίνει και να με κουράσει στα μισά του δρόμου. Αν δεν ήσουν όπως είσαι, ο πόνος και ο φόβος (και ο φόβος για τον πόνο) θα ήταν που θα χάραζαν την πορεία μου.Άσε που,στην καλύτερη περίπτωση, αυτή θα ήταν κυκλική. Αν δεν ήσουν όπως είσαι, μπορεί να έτρωγα μόνο μήλα. Ή να τα απέφευγα για το υπόλοιπο της ζωής μου.
Χάρη σε εσένα θεωρούμαι πρότυπο εχεμύθειας... Βέεεεεβαια... («Θα μείνει μεταξύ μας έτσι;» - «Ούτε καν»).

Μια χαρά είναι τελικά οι φλούδες και τα κουκούτσια. Στο κάτω κάτω γίνονται και λίπασμα. Το υπόλοιπο του μήλου τι γίνεται;;;

Και τι πειράζει τάχα αν από μια ολόκληρη συζήτηση εγώ θυμάμαι μόνο ένα σαρδάμ; Αφού αυτό μ’ έκανε να γελάσω. Αν από ένα βιβλίο 600 σελίδων θυμάμαι μόνο την αφιέρωση στην πρώτη κενή σελίδα; Αφού εκείνα τα λόγια γράφτηκαν μόνο για ‘μένα. Αν από μια ολόκληρη βραδιά έρωτα, εμένα μου έχει μείνει μόνο ένα βλέμμα; Αφού εκείνο ήταν που έκανε την καρδιά μου να χάσει το ρυθμό της...

Δε σε εμπιστεύομαι όμως...Πολύ φοβάμαι ότι είσαι μεγάλη κουφάλα και στην πραγματικότητα απλά κρατάς όλα τα υπόλοιπα σε ένα μεγάλο κουτί (μεγάλο όμως, όχι αστεία) και όταν με δεις να έχω πέσει στα γόνατα, θα έρθεις και θα μου το τρίψεις στη μούρη για να με χώσεις όσο πιο βαθιά μέσα στη μαυρίλα μπορείς. Φοβάμαι ότι με περιμένεις στο τέλος του δρόμου, σε μια στροφή χωρίς ορατότητα και θα μου το πετάξεις για να χάσω τον έλεγχο και να μετρήσω το βάθος του γκρεμού πόντο πόντο. Εκεί να δεις μετά data overload… Όχι, δεν παίρνω όρκο γι’ αυτό. Άλλωστε όλοι είναι αθώοι μέχρι να αποδειχθεί το αντίθετο.


Καλά ντε, μην αρπάζεσαι. Μια σκέψη έκανα. Έτσι κι αλλιώς, αύριο που θα ξυπνήσω, θα θυμάμαι ότι έγραφα για τα μήλα... Μη σου πω μόνο για τις φλούδες...

Δεν υπάρχουν σχόλια: