a long overdue one

Έχω μπροστά μου μία φωτογραφία σου. Νομίζω ότι είναι από μια εποχή πριν μάθεις και συνηθίσεις την ασχήμια. Γελάς και τα μάτια σου λάμπουν. Κι έτσι έπρεπε να είσαι πάντα. Δεν ήσουν όμως. Ήρθε η ασχήμια και την ένιωσες στο πετσί σου. Σε σημάδεψε χωρίς να φταις. Χωρίς να το αξίζεις. Το μόνο που άξιζες ήταν αγάπη. Άνευ όρων. Αγκαλιές, φιλιά, παιχνίδια, γέλια και χρυσόσκονη. Χωρίς να τα ζητιανεύεις.

Αν μπορούσα να έρθω στο τότε σου ίσως σου φώναζα "τρέξε" ή "μίλα". Ίσως σε έπαιρνα αγκαλιά και φρόντιζα να φύγουμε απλά μακριά. Ίσως κρυβόμουν μαζί σου κάτω από την κουβέρτα και σου έλεγα να μη φοβάσαι και ότι όλα θα πάνε καλά. Ότι τώρα είμαι εγώ εδώ κι ότι κανείς δεν μπορεί να σε πειράξει. Με μια μαγική αγκαλιά να σου δώσω όλα όσα σου στέρησαν. Κι άλλα τόσα.

Δεν έφταιγες καρδούλα μου πουθενά. Ήσουν αυτό που έπρεπε να είσαι, τίποτα λιγότερο. Δε φταις εσύ για το λίγο κανενός. Έγιναν λάθη πολλά, κάνενα όμως που χρεώνεται σε σένα. Ξεκίνησες έναν αγώνα δρόμου κουτσαίνοντας, αλλά να σου πω κάτι; Μαγκιά σου, γιατί δε σταμάτησες να τρέχεις.

Ντρέπομαι να παραδεχτώ ότι σε άφησα εκεί σχεδόν σαράντα χρόνια. Σου χρωστάω μια συγνώμη. Συγνώμη που άργησα. Τώρα όμως είμαι εδώ. Δε θα τρέχεις από εδώ και πέρα μόνη. Αυτό είναι υπόσχεση. Και να ξέρεις ότι θα κάνω τα πάντα για να πάψεις να κουτσαίνεις. Μόνο να γελάς και τα μάτια σου να λάμπουν.

Είμαι πια εδώ και ήρθα για ΄σένα.

Εδώ ήσουν και σ' έψαχνα;

 Ήταν καρφιτσωμένο το πορτοκαλί εικονίδιο με το λευκό "Β", ανάμεσα σε άλλα, κομμάτι μιας πολύχρωμης γιρλάντας που εμφανιζόταν κάθε φορά που άνοιγα το πρόγραμμα περιήγησης. Ήταν εκεί. Κάθε φορά. Και ταυτόχρονα αόρατο. Σαν ταπετσαρία σε ένα δωμάτιο που μπαινοβγαίνεις συνεχώς. Αλλά δεν τη βλέπεις πια. Υπάρχει-δεν υπάρχει, ένα και το αυτό.

Σήμερα λοιπόν, το εικονίδιο-ταπετσαρία μάλλον κουνήθηκε. Ή μπορεί και όχι. Έκανε ίσως κάποιο θόρυβο, έγινε ένα τσικ πιο φωτεινό, πιο μεγάλο. Ή μπορεί και όχι. Όπως και να 'χει, σήμερα το ξαναείδα. Και το πάτησα...

Το σκασμένο το εικονίδιο-ταπετσαρία, όλα αυτά τα χρόνια (επτά συναπτά), δεν υπήρχε απλά εκεί, κομμάτι της γιρλάντας. Όχι. 

Παραμόνευε. 

Το πίστεψε, το δούλεψε, το κατάφερε: έγινε μια χρονοκάψουλα. Και με ένα κλικ με ταξίδεψε. Σε μέρη, σε ανθρώπους, σε εποχές. Στο μέσα μου. Στο μέσα μου τώρα και στο μέσα μου τότε. Σε γεγονότα που είχα ξεχάσει ότι τα έζησα. Σε σκέψεις που δε θυμόμουν καν ότι πέρασαν κάποια στιγμή από το μυαλό μου.

Ήταν λες και το ήξερε. Ότι θα με χάσω και θα με ψάχνω απεγνωσμένα. Και με κράτησε εκεί. Και περίμενε. Μέχρι να σταματήσω τα ατελείωτα "μπες-βγες" στο δωμάτιο. Περίμενε. Μέχρι να κουραστώ, να σταθώ επιτέλους, να πάρω μια ανάσα, να σηκώσω το βλέμμα μου. 

Να δω την ταπετσαρία.

Και η ταπετσαρία είναι η αρχή 

Εδώ. Σε ήθελα εδώ

Δε μιλάω.

Πάει καιρός που σταμάτησα να μιλάω. Σχεδόν 7 μήνες. Σχεδόν όσο καιρό έχει που η παρουσία του πατέρα μου αντικαταστάθηκε με μια φωτογραφία.

Και τί να πω τάχα; Είναι όλοι τους εκεί και είμαι μόνη εδώ. Δεν έχω λόγια να τους εξηγήσω πόσο βάρυνε από τότε το "μόνη" και πώς ξαφνικά το "εδώ" έγινε "πουθενά". Δεν ξέρω πώς να σπρώξω προς τα έξω αυτό το βουβό s.o.s. που έχει αγκιστρωθεί πίσω από κάθε "όλα καλά" και κάθε "ησυχία-τάξη-ασφάλεια. Εσείς;"

Πονάω.

Μια αγκαλιά ακόμα ήθελα. Ένα χάδι ακόμα στα μαλλιά. Να μου πει "δε θέλω να σε βλέπω να κλαις κοπέλα μου". Και μετά μια βαθιά ανάσα.

Βρίσκομαι πεσμένη στα γόνατα κι όλα φαίνονται βουνό. Δε θέλω να σηκωθώ. Να ξαπλώσω θέλω σαν κουβάρι στο πάτωμα, να σκεπαστώ αεροστεγώς με αναμνήσεις και να τα βγάλω όλα από μέσα μου κλαίγοντας μέχρι να γίνω μια ανάμνηση κι εγώ.

Θέλω να σταματήσει ο πόνος

Note to self

Μη διανοηθείς ποτέ σου να αφεθείς, να ακουμπήσεις κάπου το σώμα σου και να πεις "εδώ είμαστε" ή "επιτέλους, ανάσα" ή οτιδήποτε παρόμοιο. Είναι το παρασύνθημα που περιμένει το σύμπαν για να σημάνει γενικό συναγερμό σε θεούς, δαίμονες, ξωτικά, καλικάντζαρους, πνεύματα κι αερικά, να οργανώσουν σχέδιο δράσης ώστε να σου κάνουν το βίο αβίωτο.

Απλά μη στέκεσαι ποτέ. Μην επαναπαυθείς. Μην κάθεσαι ποτέ να ξαποστάσεις. Έναν κινούμενο στόχο είναι πιο δύσκολο να τον πετύχει κανείς.

Μην κάνεις το λάθος να πιστέψεις ότι όποιος κάνει κίνηση για να σε βοηθήσει, το κάνει πάντα για 'σένα. Στην ουσία ανοίγει ένα λογαριασμό με "πρέπει" και "δεν πρέπει". Τη στιγμή που δέχεσαι τη βοήθειά του έχεις δώσει το "οk" για να ξεκινήσει ένα παιχνίδι χρέους και υποχρέωσης. Και να σου πω και το καλύτερο; Δεν ξεχρεώνεις ποτέ. Ό,τι και να κάνεις, όσο κι αν αυτό κρατήσει. Σε οποιαδήποτε σύγκρουση, μικρή ή μεγάλη, θα ταλαντεύεται από πάνω σαν εκκρεμές του τρόμου, αυτό το τότε "χέρι βοηθείας" για να σου υπενθυμίζει πως "δεν πρέπει" να ξεφύγεις από τα όρια και πως "πρέπει" να υποχωρήσεις... Γιατί χρωστάς. Πάντα θα το χρωστάς...

Απλά κάνε μόνο αυτά που μπορείς να κάνεις μόνος σου. Αν οι δικές σου δυνάμεις-δυνατότητες δεν αρκούν, ή προσπάθησε περισσότερο (έτσι οι πιθανότητες να κερδίσεις είναι 50-50) ή παράτα τα (δε σπαταλάς χρόνο και ενέργεια άδικα).  Αλλιώς θα έρχεσαι πάντα δεύτερος σ'ένα παιχνίδι δύναμης. 

έμεινε ακόμα μία

Μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, έχει την αίσθηση ότι μάλλον έχει περάσει η ώρα και με τα μάτια ακόμα κλειστά ψηλαφίζει γύρω από το μαξιλάρι να βρει εκείνο τον προδότη που είχε καθήκον να την ξυπνήσει 3-4 ώρες νωρίτερα.

Σηκώθηκε.

Σκόνταψε πάνω σε κάτι τύψεις και κάτι δικαιολογίες. Ξεστόμισε ένα κατεβατό βρισιές και έφτασε κουτσαίνοντας μέχρι το μπάνιο. Άνοιξε να τρέξει καυτό νερό στο νιπτήρα και παρατηρούσε το είδωλό της στον καθρέφτη όσο το αλλοίωναν οι υδρατμοί. Κι όταν πια θόλωσε, έκλεισε το νερό έχοντας ακόμα τα μάτια της καρφωμένα στη φιγούρα στον καθρέφτη. «Θα μπορούσε να είναι κάποια άλλη» σκέφτηκε. Θα ήταν πολύ βολικό κάποιες φορές να ήταν κάποια άλλη. Μια προσωπικότητα κι ένα παρελθόν, διαφορετικά κάθε φορά, ανάλογα με την περίσταση.

Έκανε καφέ και πίνοντάς τον τα έβαλε με όλους και με όλα. Μοίρασε μερίδια ευθύνης από ‘δώ κι από ‘κεί για να παραμυθιάσει το κεφάλι της το μουδιασμένο. Δεν τολμούσε να τα βάλει με τον πραγματικό φταίχτη.

Όχι ότι δεν είχε προσπαθήσει πιο παλιά.

Ακριβώς ένα χρόνο πριν.

Τον έστησε απέναντι και του επιτέθηκε με όση λύσσα είχε μαζέψει μέσα της. Μετά βίας του κατάφερε κάτι γρατσουνιές.

Όλο το υπόλοιπο βράδυ εκείνο το είχε περάσει γλύφοντας τις πληγές της.

Γύρισε σπίτι, έβγαλε τα ματωμένα ρούχα, αλλά αντί να τα πλύνει ή να τα πετάξει, τα έβαλε σε ενα κουτί από παπούτσια και ύστερα έβαλε το κουτί όμορφα κι ωραία σε μια γωνιά μέσα στη ντουλάπα. Αποφάσισε να μην πει τίποτα σε κανέναν.

Πέρασε ένας χρόνος.

Ετοίμαζε πυρετωδώς βαλίτσες για να γυρίσει στην ξενιτιά της. Και τότε είδε πάλι μπροστά της το κουτί. Και θυμήθηκε. Αυτός ο πόλεμος δεν τελείωσε. Έμεινε μια μάχη ακόμα.

Αλάτι φίλε, αλάτι

Το να μπορείς να φεύγεις από το σπίτι και να γυρνάς όποτε θες εσύ... μεγάλη υπόθεση. Να βάλεις τη μουσική που γουστάρεις, όσο δυνατά θες κι όποτε εσένα σου καπνίσει. Να φορέσεις τις πυτζάμες σου και να μείνεις μέσα όλη μέρα. Να βγεις Παρασκευή βράδυ και να γυρίσεις Κυριακή μεσημέρι. Έτσι...
Να κυκλοφορείς ξυπόλυτος μέσα στο σπίτι. Να κάθεσαι μπροστά από το λάπτοπ 3-4 ώρες, μέχρι να στεγνώσουν τα μάτια σου. Να μη βάζεις σκόρδο στο φαγητό. Να φέρεις φίλους, να λιώσετε στο Big Bang Theory, να παραγγείλετε βρώμικο, να κοιμηθείτε στις 4 και μαζί με τον καφέ το πρωί να φάτε τα αποφάγια της χτεσινής βραδιάς. Να βρίζεις ασύστολα. Να τρως 3 μέρες μακαρόνια. Να κάνεις 2 ώρες να βγεις από το μπάνιο, μέχρι να βγάλεις λέπια και ουρά. Να λιμάρεις και να βάφεις τα νύχια σου στις 12 το βράδυ επειδή βαριέσαι. Να καλείς κολλητούς για να βαρεθείτε παρέα.
Να μείνουν τα πιάτα άπλυτα μέχρι την επόμενη μέρα... Ή και τη μεθεπόμενη. Να έχεις τα παντζούρια σου μόνιμα ανεβασμένα. Στην ντουλάπα σου να επικρατεί χάος. Να ψωνίζεις αηδίες επειδή σου μπήκανε στο μάτι. Να ξεμένεις από γάλα και ψωμί κάθε τρεις και λίγο, αλλά ποτέ από καφέ, μπύρες και μερέντα. 
Να κλείνεις την πόρτα σου και αυτό να είναι αρκετό για να μην εισβάλλει κανένας ανεπιθύμητος στο μικρόκοσμό σου. 
Όσα ήταν δεδομένα, από εδώ που κάθομαι τώρα τα βλέπω σαν ανάγκες. Το καθένα τόσο μικρό κι ασήμαντο, όσο κι ένας κόκκος αλατιού. 
Δοκίμασε όμως να φας το αγαπημένο σου φαγητό χωρίς αλάτι και τότε θα καταλάβεις.

Καλή Χρονιά

Καλώ καλοκαίρι...

...και η κλήση προωθείται...
Μας έχει μουλιάσει η βροχή και μας ρήμαξε ο αέρας. Σε πείσμα των μετεωρολογικών προβλέψεων όμως διατηρούμε ηθικόν ακμαιότατον. Λες "δε γ@μιέται;"  και εκμεταλλεύεσαι το φθινοπωρινό deja vu για να απολαύσεις μια κανάτα γαλλικό καφέ με καλή παρέα μπροστά από το σβησμένο τζάκι, ακούγοντας τη βροχή να παλεύει να τρυπώσει μέσα από την καμινάδα.

Και κάνεις σχέδια. Σχέδια για το καλοκαίρι που θα έρθει -όταν δεήσει-, σχέδια για τον επόμενο χειμώνα,σχέδια για την υπόλοιπη ζωή σου... Σχέδια που κρατάνε όσο ένα τσιγάρο και καταλήγουν μαζί με τα υπόλοιπα αποτσίγαρα μέσα στο τασάκι. Ιδέες που ξετρυπώνουν μέσα από τις κούπες του καφέ, χορεύουν για λίγο μπροστά στα μάτια σου και εξαφανίζοται μερικά εκατοστά πιο πάνω...

Κι αν ισχύει αυτό που λένε, ότι δηλαδή όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια οι θεοί χαμογελούν, εξηγείται το βουητό μέσα στο κεφάλι σου. Με τόσα σχέδια, τόσες εναλλακτικές, τόσες διαφορετικές πορείες που έχεις νοητά χαράξει μπροστά σου, θεοί και δαίμονες έχουν πέσει στα πατώματα και χτυπιούνται από τα γέλια.

Και πάλι λες "δε γ@μιέται;"... Κόσμος ήρθε, κόσμος έμεινε, κόσμος έφυγε, και κανένας δε στάθηκε ικανός να μπει εμπόδιο στο να ονειρεύσαι. Κι αυτό είναι μια μεγάλη νίκη.

Σήμερα είναι μια καλή μέρα. Δεν έχω κάτι να μαλώσω με τον εαυτό μου. Δεν έχω κάτι να με βαραίνει. Χρωστούσα μια "συγνώμη" κι έχοντας πια συμφιλιωθεί με την αλήθεια και με τον χειρότερό μου εαυτό, την τύλιξα σε συσκευασία δώρου και τη χάρισα μαζί με το πιο ζεστό μου χαμόγελο.

Αστράφτει και βροντάει, αλλά λέω "δε γ@μιέται;". Μέσα μου σήμερα έχει καλοκαίρι. Θα ανάψω ένα τσιγάρο και θα σχεδιάσω καλοκαιρινές αποδράσεις, ξενύχτια, εκπλήξεις και ότι άλλο βγει από την κούπα του καφέ.
Γελάστε όσο θέλετε... Σας αγνοώ επιδεικτικά :)

Tabula rasa

 Μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι είναι όλα λευκά κι από πάνω τα σκεπάζει πέρα για πέρα ένας ουρανός στο χρώμα της σκουριάς.
 Αυτό το λευκό που σε ποτίζει με την ψευδαίσθηση ότι μπορούν όλα να αρχίσουν πάλι από την αρχή. Κι αυτή η σκουριά που επιμένει να σκάει τη σαπουνόφουσκα της προηγούμενης ψευδαίσθησης.


 Όλα ξεκινάνε με μια έξυπνη ατάκα, σαν παιχνίδι. Και τελειώνουν με ένα ψέμα. Μπορεί να έχουν προηγηθεί πολλά, αλλά αρκεί αυτό το ένα που θα κάνει το παιχνίδι να μοιάζει πια με αρρώστια. Κι αυτή η αρρώστια δεν παλεύεται γαμώτο. Γιατί δεν έχει συγκεκριμένη συνταγή αντιμετώπισης. Μπορεί να περιλαμβάνει πολύ μπινελίκι, αλκοόλ, τσιγάρα, σπασίματα, πέταμα διάφορων "τοξικών" αντικειμένων στα σκουπίδια, νυχτερινές βόλτες με το αυτοκίνητο και μουσική στη διαπασών, ατελείωτες ώρες μηδενικής εγκεφαλικής λειτουργίας, αποχή από (πρώην) κοινές δραστηριότητες, καινούρια ανοίγματα, κλπ, κλπ.   Αλλά μπορεί και όχι.


 Η θεραπεία είναι το πιο δύσκολο κομμάτι. Αν σου πετύχει όμως επιστρέφεις πάλι στο square 1, tabula rasa στα χέρια του επόμενου επιτήδειου...
Αν πάλι όχι....

Συγχρονίσου επιτέλους κοπελιά

Όλα είναι θέμα timing. Βέβαια παλιότερα έχω γράψει ότι όλα είναι έρωτας... Δεν το παίρνω πίσω. Γιατί στο φινάλε και ο έρωτας είναι θέμα timing.

Αν εγώ σε θέλω τώρα κι εσύ με θες μεθαύριο, πώς θα δέσει το γλυκό;

Ζω στιγμές video clip. Στέκομαι στη μέση ενός δρόμου. Κόσμος, αυτοκίνητα, όλα πάνε κι έρχονται. Κι εγώ απλά στέκομαι. Ζω, αισθάνομαι, αναπνέω, ανοιγοκλείνω τα μάτια μου σε slow motion. Πέρα από το σημείο που στέκομαι όλα κινούνται με ταχύτητες τρελές. Εγώ; Απλά στέκομαι. Αναπνέω. Ανοιγοκλείνω τα μάτια μου. Μάλλον περιμένω απλά να περάσεις.

If I lay here, if I just lay here, would you lie with me and just forget the world?

Have a good one :)

Γεια σου τσολιά μου!

Γεια σου κλασικέ Ελληνάρα! 

Σε σένα μιλάω, σε εσένα που πρέπει να σε πω μαλάκα για να γυρίσεις.

Σε εσένα που βλέπεις ειδήσεις για να μάθεις «τι γίνεται στον κόσμο» όταν δεν έχεις την ελάχιστη ευαισθησία να αντιμετωπίσεις  αυτά που συμβαίνουν έξω από την πόρτα σου.

Σε εσένα που πετάς την κάθε αηδία από το παράθυρό σου γιατί το αμάξι σου το θες καθαρό.

Σε εσένα που σπρώχνεις στις ουρές σε τράπεζες-εφορίες-ΙΚΑ κλπ και δε γύρισες να δώσεις τη σειρά σου μία φορά στην άλλη που της έχει φτάσει η κοιλιά στο στόμα.

Σε εσένα που όταν καθίσεις πίσω από τιμόνι πάντα βιάζεσαι και γκαζώνεις 10 μέτρα πριν τη διάβαση για να μη σου φάει ο πεζός 5 δευτερόλεπτα από την ηλίθια ύπαρξή σου.

Σε εσένα που η κόρνα έχει γίνει προέκταση του χεριού σου.

Σε εσένα που οδηγείς καλύτερα όταν έχεις πιει το Βόσπορο τον ίδιο, επειδή είσαι μάγκας.

Σε εσένα που είσαι τόσο ανεξάντλητα ευρηματικός που όταν ο κάδος απορριμάτων είναι γεμάτος εσύ θα πετάξεις τα σκουπίδια σου στον κάδο ανακύκλωσης. Και αν και αυτός είναι γεμάτος, θα τα αφήσεις απ’ έξω. Γιατί εκτός από το αμάξι σου θέλεις και το σπίτι σου καθαρό.

Σε εσένα που αφήνεις το στίγμα σου παντού, σε  βουνό και θάλασσα. Οι χίλιες-δυό αηδίες και τα αποτσίγαρα που μένουν πίσω σου είναι για να θυμίζουν ότι ήσουν κι εσύ εκεί.

Σε εσένα που η παρανομία σε τραβάει οπως τα σκατά τις μύγες. Θα περάσεις με κόκκινο, θα παραβιάσεις το stop,θα προσπεράσεις στη διπλή γραμμή, θα παρκάρεις πάνω σε θέση για ΑΜΕΑ, θα σβήσεις την κλήση γιατί έχεις μέσο (αλλά οι μπάτσοι είναι τα γουρούνια κι όχι εσύ), θα έχεις άλλες τιμές με απόδειξη και άλλες χωρίς, θα νοθεύσεις ποτά, θα ‘πειράξεις’ ταχογράφους, θα ‘πειράξεις’ ταξίμετρα, θα λαδώσεις στο ΚΤΕΟ (γιατί δεν έχει σημασία το σαράβαλο-χάρος, εσύ είσαι οδηγάρα)... «’Ολοι έτσι κάνουν» και είσαι καλυμμένος απέναντι στον εαυτό σου.

Σε εσένα που δε σε πειράζει που δεν έχεις δουλειά, αρκεί να πάρει το πρωτάθλημα η κάθε -άρα (Παοκάρα, Θρυλάρα, Αρειανάρα κλπ). Ας μην έχουμε να φάμε, αρκεί να μη φάμε γκολ.

Σε εσένα που πιστεύεις ότι ήθη και αξίες έχουν χαθεί, ότι ο κόσμος πάει από το κακό στο χειρότερο και πρέπει να αλλάξει.

Newsflash ζώο όρθιο: ο κόσμος είσαι ΕΣΥ

Καλά Χριστούγεννα σου είπα;

Καλά Χριστούγεννα μαλάκα.

°.˛*.˛.°★。˛°.★*
˛ °_██_*。*./ ♥ \ .˛* .˛.*.★* *★ 。* *˛°*
˛. (´• ̮•)*˛°*/.♫.♫\*˛.* ˛_Π_____. * ♥ ˛*★* * °*
.°( . • . ) ˛°./• '♫ ' \.˛*/______/~＼*. ˛*.。˛* ˛. *。 *°*
*(...'•'.. ) *˛╬╬╬╬╬˛°.｜田田 ｜門｜╬╬╬╬╬ ...

Ας το δούμε αλλιώς...

Ας πούμε ότι σε λένε Έλλη. Είσαι ωραία γκόμενα με τσαγανό και κουλτούρα ταυτόχρονα, αλλά κάνεις κακές παρέες.  Και χρόνια τώρα τραβιέσαι με δυο γκόμενους...Εναλλάξ...Σε φλερτάρουν πολλοί αλλά δε διαφέρουν πολύ από αυτούς τους δυο. Ας πούμε ότι τους γκόμενους τους λένε τον ένα Κώστα και τον άλλο Γιώργο.

Στην αρχή τα έχεις με τον έναν, σου κάνει κουτσουκέλες, σου λέει ψέμματα, σε εκμεταλλεύεται... Εμφανίζεται ο άλλος... Σου υπόσχεται ότι δεν θα σου κάνει όσα σου έκανε ο πρώτος, ότι δεν θα σε καταπιέσει, ότι θα σεβαστεί το δικαίωμα σου να συνεχίσεις τις σπουδές σου, να δουλέψεις... Με τα πολλά, παρατάς τον πρώτο και τα φτιάχνεις με τον δεύτερο... Πριν ακόμα περάσει η περίοδος με τα μέλια, αρχίζει κι αυτός τα ίδια. Αρχίζει να σε παραμελεί, να ξενοκοιτάει, να σου λέει ψέμματα....

Πάνω που απελπίζεσαι, επιστρέφει ο πρώτος. Μετανοιωμένος, να χτυπιέται στα πατώματα, να λέει πως έχει καταλάβει τα λάθη του, να ορκίζεται  ότι έχει αλλάξει και να σε ικετεύει να του δώσεις μια ευκαιρία ακόμα...Και σε τουμπάρει... Παρατάς τον άλλο και τρέχεις περιχαρής στην αγκαλιά του.... Μόνο που ξαναρχίζει τα ίδια και χειρότερα....

Έτσι από τον ένα στον άλλο περάσαν χρόνια. Και κάθε φορά που επέστρεφες  στον κάθε ένα από τους δύο τα πράγματα πήγαιναν από το κακό στο χειρότερο... Άρχισαν στη γειτονιά να σε αποκαλούν με ονόματα που σε έκαναν όταν περνάς να σκύβεις το κεφάλι...

Τώρα είσαι ακόμα με το Γιώργο...Και δεν είσαστε καλά μαζί... Έχεις διαπιστώσει ότι σε απατάει, ότι χρεώνει τις πιστωτικές σου χωρίς να το συζητάει μαζί σου και σε αφήνει να πληρώνεις εσύ τις δόσεις, ότι τα βράδια κάνει κάτι περίεργα τηλεφωνήματα και μιλάει χαμηλόφωνα.

Ας πούμε τώρα ότι εσύ, η Έλλη, έχεις καταλάβει ότι ο...καλός σου κανονίζει με κάποιους φίλους του να σε ...μοιραστεί μαζί τους...

Τι θα κάνεις;

-Αυτός είναι ο λόγος που με έβγαλε στο δρόμο, σε μια πιο εύπεπτη εκδοχή, για όσους αδυνατούν ακόμα να καταλάβουν το γιατί-

απ' το πρωί να μου γελάς

Game is -almost- Over

Ένα τραπέζι ανάμεσά μας και πάνω του σκόρπια λόγια. Για τον καιρό που γύρισε ξαφνικά, για τη δουλειά, για τα κακώς κείμενα, για τους άλλους... Και οι δυο με την πλάτη στον τοίχο κοιτώντας κάπου απέναντι, μέσα στα φύλλα της βουκαμβίλιας.
Σε κοιτώ στιγμές στιγμές που μιλάς. Μόνο σε κοιτώ κι ακούω. Και αυτό είναι αρκετό για να πυροδοτήσει τη φαντασία μου. Ύστερα οι τροχοί γυρίζουν μόνοι τους και στην οθόνη του μυαλού μου προβάλλονται ταινίες ολόκληρες.
11 μέρες έμειναν. Μόνο. Θα ‘θελα φεύγοντας να πάρω μαζί μου κάτι από εσένα. Ένα σημάδι. Ένα σημάδι μικρό, διακριτικό, όπως όλο αυτό το παιχνίδι αυτούς τους μήνες που πέρασαν. Αλλά πώς να στο ζητήσω; Και τι σημασία θα είχε αν σου το ζητούσα εγώ;
Εντάξει, είμαι κότα, το παραδέχομαι. Θέλω να το δεις χωρίς να είμαι εγώ αυτή που θα σου το δείξω. Θέλω να το μάθεις χωρίς να είμαι εγώ αυτή που θα σου το πω. Θέλω απλά να συμβεί χωρίς εγώ να έχω ‘ξεγυμνωθεί’.


Το ξέρω ότι θέλω πολλά αυτή τη στιγμή, και το σκύλο χορτάτο και την πίτα ολόκληρη. Ξέρω επίσης ότι σε 12 μέρες θα με βρίζω επειδή είμαι χέστης (το ‘χέστρα’ παραπέμπει αλλού...). Και τέλος ξέρω ότι τότε θα είναι κομμάτι αργά [για δάκρυα, Ηλέκτρα].


Το παραμύθι τέλειωσε κι αρχίζει η ζωή, που λέει κι ο Αλκίνοος. Να έβρισκα μόνο πώς διάολο μπήκα μέσα στο παραμύθι και ποια πόρτα πρέπει να περάσω για να γυρίσω πίσω στην πραγματικότητα...

Let me get it out

Η αλήθεια είναι ότι θέλω να γκρινιάξω. Να γκρινιάξω χωρίς να με διακόψει κανείς με φράσεις του τύπου " 'Αστα, κι εγώ μπλα μπλα μπλα...".
Ξέρεις, είναι εκείνες οι φάσεις που έχουν γυρίσει όλες οι στρόφιγγες κι έκλεισε αεροστεγώς ακόμα και το πιο μικρό παραθυράκι για να μην αφήσουν να περάσει μέσα ούτε ίχνος θετικής ενέργειας, ούτε μία θετική σκέψη. Εκείνες οι φάσεις που γύρω σου υπάρχουν κάγκελα. Κάγκελα ανάμεσα σε εσένα και τους θεατές ενός άθλιου τσίρκου.
Ένα ενοχλητικά πολύχρωμο και θορυβώδες πλήθος που περιεργάζεται το εγκλωβισμένο θηρίο. Και είναι κι αυτά το φλας. Κάθε φλας σαν τρύπημα καρφίτσας πάνω σε νευρική απόληξη.

Βρυχάσαι για να τους απομακρύνεις κι αυτοί ενθουσιάζονται ακόμα περισσότερο... Και να σου τα επιφωνήματα... Και να σου οι φωτογραφίες και τα φλας... Θέλεις να διαλύσεις τα κάγκελα, να ορμήξεις σε έναν από αυτούς να τον κατασπαράξεις, για να δουν οι υπόλοιποι μέχρι που μπορείς να φτάσεις... και να σε αφήσουν στην ησυχία σου.


Αντ' αυτού, πηδάς μέσα από πυρωμένα στεφάνια. Γιατί αυτό περιμένουν από εσένα. Γιατι έτσι...πρέπει (;)
Ας τους πάρει κάποιος από εδώ. 'Η ας πάρει εμένα.

Make it rain...

Πετάχτηκα μόνο για να μοιραστώ αυτό:








Στο Μάντσεστερ τι καιρό να κάνει άραγε τώρα;

watch me explode

Γιατί κάποια πράγματα τα έχουν πει κάποιοι άλλοι πριν από 'σένα, πολύ καλύτερα από 'σένα...

Για 'σένα.

Το κλικ

Σήμερα είδα έναν άνθρωπο να δραπετεύει από την πραγματικότητα και για ώρες ολόκληρες να ταξιδεύει από το τώρα στο χθες και από το χθες στο τώρα. Τα λίγα λεπτά που περνούσε ξυστά από τη δική μας πραγματικότητα, διαγράφοντας μια πορεία που δεν μπορούσα να ακολουθήσω, αλλά ούτε και να καταλάβω, σκόρπιζε λέξεις που κάποτε προκάλεσαν πόνο. Σκόρπιζε λέξεις και ύστερα χανότανε πάλι για να συνεχίσει το ταξίδι.

Ένα βλέμμα τρομακτικά άδειο. Στεκόσουν μπροστά αλλά υπήρχες μόνο κάτι φευγαλέες στιγμές. Τις στιγμές που σταματούσε να ταξιδεύει. Μιλούσες, αλλά φωνή δεν είχες. Άγγιζες το χέρι του με το δικό σου ελπίζοντας ότι θα το αρπάξει για να τραβηχτεί πάλι πίσω πριν πέσει στο κενό, αλλά δε σάλευαν ούτε τα βλέφαρα του. Δεν ήσουν ούτε αέρας... Ήταν εκεί... Αλλά μόνο κάτι φευγαλέες στιγμές. Έριχνε κλεφτές ματιές, σαν να τραβούσε στην άκρη βαριές κουρτίνες και το θέαμα να του προκαλούσε τρόμο. Και γύριζε τρέχοντας για να μην μπορέσει κανείς να ακολουθήσει τα ίχνη του. Μη βρει κανείς την κρυψώνα του και τη μαρτυρήσει.

Ένας άνθρωπος. Τι σημασία έχει αν είναι άντρας η γυναίκα; Ένας άνθρωπος. Φιγούρα γερασμένη πρόωρα. Φιγούρα γερασμένη άδικα. Φιγούρα με αυλάκια σε όλο το πρόσωπο που τα χάραζε με τα νύχια η καταπίεση και τα έκανε βαθύτερα ο χρόνος. Φιγούρα που φοβάται το σκοτάδι, κι όμως κρύβεται σ' αυτό.

Τιθασεύεται το μυαλό; Αν ναι, μόλις είδα να συμβαίνει το αντίθετο. Έναν άνθρωπο που το ίδιο του το μυαλό τον πρόδωσε. Τον έριξε κάτω και τον ποδοπάτησε. Και σε μία σκοτεινή γωνιά του έθαψε αυτή τη σπίθα που φουντώνει τη θέληση για ζωή. Τον καταδίκασε να ζει ξανά και ξανά όλες τις γκρίζες στιγμές του, σε ένα ατελείωτο πηγαινέλα. Να σέρνει με μια αλυσίδα βαριά όλες τις πληγές. Όλος μια πληγή κι ο ίδιος.

Ένας άνθρωπος. Ένα κλικ. Και οι ρόλοι αντιστρέφονται. Ο γονιός γίνεται παιδί και το παιδί γονιός.

Μια ιστορία που αν τη μοιραστείς, όλοι θα πουν τη θεωρία τους, θα κατονομάσουν ενόχους, θα δικαιολογήσουν συμπεριφορές, θα βρουν λύσεις. Όλοι ξέρουν. Σκατά. Κανένας μας δεν μπορεί να ξέρει. Από το κλικ και μετά... Σκατά.

"Ν"

Λιώνω, σβήνω, χάνομαι, πεθαίνω! Με την καλή την έννοια :)

Πόσο μου αρέσει αυτός ο καιρός! Αυτός ο ήλιος... Ναι, φυσάει λίγο...Βασικά ξυρίζει... Αλλά μυρίζει άνοιξη. Και αυτή η άνοιξη είναι αλλιώτικη από τις προηγούμενες. Έχει ρόδες. Ναι ρόδες. Τέσσερις για την ακρίβεια. Και χρώμα έχει. Ασημί. Και μουγκρίζει. Αλλά αυτό θα γίνεται μέχρι να γνωριστούμε καλύτερα.

Ποτέ ξανά ξερόλες ταξιτζήδες! Ποτέ ξανά ατσούμπαλοι οδηγοί ΚΤΕΛ και προσπεράσεις με την ψυχή στο στόμα  και το πόδι στο φανταστικό φρένο! Ποτέ ξανά ταξίδι στο όρθιο με το τρένο και ποτ πουρί από ιδρωτίλα, χνώτα και αλκοόλ! Μόνο το πλοίο δεν μπορώ να αποφύγω, αλλά δεν πειράζει, το πλοίο μ'αρέσει. Και ο καιρός μ' αρέσει...Δε με νοιάζει που επαναλαμβάνομαι! Λιώνω, σβήνω, χάνομαι, πεθαίνω! Με την καλή την έννοια πάντα :)

Φεύγω. Ελπίζω να έκανα έστω κι έναν να ζηλέψει και να βγει τώρα αμέσως από το σπίτι. Για μια βόλτα. Μια τζούρα άνοιξη.

Υ.Γ.: Δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας -ακόμα. Κινούμαι πολύ μακριά από τους τόπους διαμονής σας :)

spring mood

'Ερωτας φίλε... Αυτός πρέπει να είναι εκείνος που κάνει τη γη να γυρίζει...

Αυτός είναι που ξυπνά ό,τι πιο γλυκό και όμορφο. Καμιά φορά, ό,τι πιο σκοτεινό. Αλλάζει μέσα μας τις εποχές. Ανθίζουμε, σκορπάμε χρώματα κι αρώματα απο δω κι από κει, χαρίζουμε τον ίσκιο μας, κρύβουμε στα φύλλα μας... καμιά φορά μαραινόμαστε...κι ενίοτε γινόμαστε προσάναμμα για το τζάκι...(Συμβαίνουν κι αυτά). Όμως η γη συνεχίζει να γυρίζει. Και πάντα κάπου εκεί δίπλα παραπέφτει ένας σπόρος. Που κι αυτός με τη σειρά του κάποια στιγμή θα ανθίσει, θα σκορπίσει χρώματα κι αρώματα κλπ κλπ.

Στα 17 ήταν όλα πιο απλά και πιο εύκολα. Στα 27 μου φαίνονται δύσκολα και πολύπλοκα. Τόσο δύσκολα και πολύπλοκα που δεν θέλω να φανταστώ πως θα είναι τα πράγματα στα 37...

Τι είναι αυτό που μας κάνει να δοκιμάζουμε ξανά; Η άγνοια κινδύνου; Η πίστη ότι αυτό που ζητάμε υπάρχει στ' αλήθεια και δεν είναι αποκύημα της φαντασίας μας; Ο φόβος για τη μοναξιά; Ο έρωτας για τον ίδιο τον έρωτα;

Και τι είναι ο έρωτας;

Είναι ένα παραμύθι, τόσο αληθινό, όσο και ψεύτικο. Και παρόλο που έχει δικά του χρώματα, επιμένουμε να το μασκαρεύουμε για να το φέρουμε στα μέτρα μας. Κι όταν τελικά δε μας ταιριάζει μας φταίει εκείνο.

Ένα τραγούδι, τόσο δικό σου, όσο και κανενός. Ψιθυρίζεις τους στίχους του, ταξιδεύεις με τη μουσική του...Όμως το έχει γράψει άλλος. Το τραγούδησαν πολλοί πριν από εσένα, κι άλλοι τόσοι μετά από ‘σένα. Εσύ δεν είσαι παρά ένα ακόμα αντίλαλος.

Είναι μία καταπληκτική δικαιολογία. Τόσο για αυτά που κάνεις, όσο και γι’ αυτά που δεν κάνεις.

Τόσο δύναμη, όσο αδυναμία. 

Έτσι λοιπόν καταλήγεις να έχεις τόσες θεωρίες για τον έρωτα που αρκούν για να γράψεις βιβλίο.. Βιβλίο είπα; Βιβλία... 

Και θα πέσεις έξω. Γιατί ΟΛΑ είναι έρωτας. Τα πάντα είναι φτιαγμένα από διάφορα υλικά και μία δόση έρωτα. Αρκεί να τα κοιτάξεις από τη σωστή πλευρά... Και την κατάλληλη στιγμή...